روزنامه ایران: نمایش «خاطره ای نداشتم حتی اگر هزار سالم بود» هر روز ساعت 19 در تالار حافظ روبه روی تالار وحدت تهران اجرا می شود. این اثر قبل از هر چیز یادآور یک کار گروهی است. یک نمایش تولیدی پردغدغه که می توان آن را از آثار اصیل و به قول معروف ارژینال دانشگاهی نام گذاشت. دکتر قطب الدین صادقی، استاد رشته تئاتر این بار با جمعی از دانشجویان خود که از دانشگاه سوره هستند، به صحنه آمده است. از این رو نمایش جدید حاصل تمرینات متمادی است که گویی یک نیم سال تحصیلی را صرفاً بر یک کار عملی و یک تئاتر متمرکز کرده است. آمادگی و تحرک بازیگران دانشگاهی، تکاپوی آنها در خلق فرم هایی که گاه در برخی دیگر از آثار صادقی هم دیده شده است، مهمترین ویژگی نمایش «خاطرهای نداشتم اگر هزار سالم بود» است.
این نمایش در اجراهای نخست بیشتر با مخاطبان خاص و دانشگاهی رو به رو بود، اما درام و انرژی نهفته در این تئاتر احتمالاً طی روزهای آینده با مخاطبان گسترد هتری از اقشار فرهنگی رو به رو خواهد بود. واقعیت این نمایش در همان اجراهای اول بر دو زاویه دید خلاصه می شد. نخست ویژگی های تکنیکی بالای اثر بود. حتی برخی از هنرمندان از جمله داوود فتحعلی بیگی که درباره این اثر صحبت می کردند، ایجاز و قوام ساختاری را مثال می زدند. طوری که اگر یک صحنه از کار حذف می شد، کمبود چیزی به چشم می آمد.
مسئله مهم دیگر که در رابطه با این اثر حائز اشاره است، زمان نمایش است. یک واقعیت بی تعارف درباره قطب الدین صادقی هست. آن هم بحث زمانی کارهای اوست. اگر چند نمایش دیگر با همین محدوده زمانی و ایجاز نهفته در بیان کارگردانی از او ببینیم، قطب الدین صادقی دهه90 فرد دیگری خواهد بود. کارگردانی که ایده های خلاقه خود را نه فقط میان دانشگاهیان، منتقدان و مخاطبان تخصصی در میان می گذارد، بلکه یکی دوگام در جهت دوستی با مخاطبان عام برخواهد داشت. آنگونه که با همان تکنیک های مدرن و برخی موارد سنگین، قادر خواهد بود اقشار مردمی و دیگر تیپ های اجتماعی را نیز در صندلی سالن نگه دارد.
قطب الدین صادقی، در نگاه آنهایی که آثارش را از حداقل دهه70 (اوج کاری او) دنبال می کنند، کارگردانی با بیان دراماتیک پیشرو در عین حال شکیل، گاه آهنگین و گاه حماسی و شاعرانه است. او در مواردی شیفتگی تام و تمامی به ادبیات کلاسیک ایران دارد. دیالوگ نویسیاش از حکیم بیهقی ریشه می گیرد تا به شکلی امروزین برسد. گاهی هم زیرساخت بیانی خود را براساس رئالیسم روز بنیان می نهد. با این حال او را در کل می توان هنرمندی در حال عبور از الهمانهای مدرن و علاقهمند به پست مدرن نامید. زیرا در برخی موارد تکنیکهای او بازآفرینی عناصر و مفاهیم کهن و باستانی به زبانی جدید است. از این رو قطب الدین صادقی در هر شرایطی، چه در جایگاه کارگردان، چه در موقعیت یک بازیگر همواره در کسوت یک پژوهشگر و تحلیلگر قرار می گیرد. آنچنان که در آثارش هم می بینیم، شیفتگی هنرمند به لایه های گوناگون فرهنگی، اجتماعی، تاریخی و... بسیار زیاد است. این امر در بسیاری از نمایشنامه های این هنرمند، آثار تئاتری اش در صحنه و حتی بازی هایی که در سینما و تلویزیون داشته است، مشهود است.
زنان تروا
عمدتاً اهالی کتابخوان «زنان تروا» نوشته ژان پل سارتر فیلسوف و رماننویس را بخوبی به یاد میآورند. اثری که ماجرای تاریخی آن به 1200 سال قبل از میلاد مسیح برمی گردد. 4 شخصیت محوری این اثر هکاپ، کاساندرا، آندروماک و هلن در کشاکش درد و رنج و جنگ قرار دارند. هکاپ مادر کاساندرا است و در این میان به گونهای نفر اول میراث دردها و رنجهاست. قطب الدین صادقی در بازآفرینی این متن و اجرای آن در صحنه یک نکته مهم را در نظر داشته است. این نکته مهم از همان ابتدای نمایش و رویارویی تماشاگران مشهود است. در واقع با شخصیت پردازی ظاهری و دیداری زنان جنگزده را جدا میکند. این امر به وسیله طراحی لباس صورت می گیرد. طراحی لباس سفید آنها که در مقابل طراحی لباس متخاصمان پیداست، فصل ممیز دنیای وجودی این افراد است. نمایش یک گفتمان دارد. اینکه هر جنگی قبل از هرچیز یک قربانی دارد. این قربانی هم کسی جز زنان و کودکان نیستند. قطب الدین صادقی، با استفاده از عنصر کشمکش درام و قصه، فرم هایی سرعتی و شناور را بر بازی بازیگران منطبق ساخته است. از این رو تماشاگری که از این کار دیدن می کند، عمدتاً با ریتم سرعتی نمایش، تکاپوی بازیگران و تحرک آنها در مدت زمانی بالای یک ساعت است.
شاید به همین دلیل است که گاهی کارگردان ناگزیر از استفاده تکنیک هایی شبیه اسلوموشن در سینماست. جایی که بازیگر باید به ناچار روی نکته ای تأکید داشته و اینجاست منطق گفت وگویی بین تماشاگر و بازیگر برای دریافت یک نکته مورد تأکید نمایش صورت میگیرد.
فضای لامکان
شیوه و استیل اجرایی «خاطرهای نداشتم اگر هزار سالم بود» تداعی گر زمانی باستانی است، اما چندان مقید به استناد تاریخی به یک سال یا دوره و برهه خاصی نیست. از اینرو شاید دغدغه کشف زمان یکی از چیزهایی است که تماشاگر در این نمایش دنبال میکند. البته در این مسئله موارد دیگری هم تأثیرگذار است. فیزیکال سالن حافظ و ویژگی جعبه ای آن بر این طرز تلقی بسیار اثر گذاشت. تماشاگران تقریباً از فضایی مسلط به نمایش نگاه می کنند. در عوض بازیگران در کف صحنه قرار دارند و بازی آنها بر هیچ سطحی تعریف نشده است. در این میان خود کارگردان هم بر فضای خالی تأکید دارد. نمایش، اثری بدون دکور است. شاید نوا در نمایش هایی فاقد دکور باشند، مگر اینکه کارگردان به عمد در پی ارائه فضایی خاص باشد. همین عدم دکور به گونه ای اتمسفر نامشخص، بی مکان و بی زمان را در ذهن تداعی می کند. این امر بر ابعاد ذهنی نمایش افزوده است. درواقع کفه بار خیالی و نمایشی را از کفه مستند سنگین تر کرده است. از سوی دیگر استفاده از طراحی لباس سیاه و سفید نیز مؤید همین نکته است. این رنگها عمدتاً فضای مبهم و رازآلود را نشان می دهند.
اگرچه در نخستین تلقی یادآور تفکر سیاه و سفید هستند اما خود اصالت این دو رنگ نوعی فضای خوابگونه و کابوسدار را تداعی میکنند طوری که کشف مکان و زمان این فضا چندان مشخص نیست.
روایت
شیوه روایتی داستان به شکلی از دانای کل نامحدود روایت می شود، اما دو صحنه ابتدایی دربرگیرنده یک فرم خاص و تقریباً باب در ادبیات دراماتیک است. صحنه ای که کاراکتر ژنده نابینا در ابتدای نمایش روی صحنه است و تماشاگر با صحنه ای از جنگ رو به روست که انگار همه روی زمین افتاده و مردهاند. او که طراحی لباسی نزدیک به یک رفتگر دارد، انگار حضورش به منزله جارو زدن تاریخ به شمار می رود. تاریخی که در نمایش همواره مورد آسیب شناسی قرار می گیرد و تعدی ها، خسران ها، ناامیدی ها و یأس های آن همواره مورد آسیب شناسی قرار می گیرد. کاراکتر ژنده نابینا باز در آخر داستان هم در صحنه حضور می یابد. این صحنه دقیقاً عین صحنه اول نمایش است و انگار کارگردان با یک فرم دایرهای، گردشی 360 درجهای را برای روایت نمایش قرار داده است فرم دایرهای در کلیشه ای ترین تلقی، یادآور تکرار تاریخ است اما در هر اثر هنری از دیدگاه های فرمالیستی کارگردان ناشی میشود. در واقع او با ذهنیتی ساختاری ابتدا و انتهای نمایش خود را می سازد، سپس توالی صحنه ها و رشته رویدادها را طوری قرار میدهد که با ابتدا و انتهای نمایش پیوندی ساختاری و ارگانیک پیدا کند. شاید هم به همین دلیل است که برخی از هنرمندان یا منتقدان به بحث ساختار نمایشی «خاطرهای نداشتم حتی اگر هزار سالم بود» اشاره دارند.
با این حال آنچه قطبالدین صادقی در اثر خود تأکید داشته است، مشارکت دانشجویان در ایجاد ساختاری جدید است. به گفته خود او، در تجربیات امروز تئاتر دانشگاهی جهان، دانشجویان هستند که حول تعریفی مشترک و واحد گردهم میآیند و با تشکیل دادن گروهی به اتفاق یکدیگر دست به پژوهش و تجربه میزنند و یا همکاری مدرسی دانشگاهی به همان پژوهش و تجربه روی میآورند.
او می گوید: نمایش ما از نوع دوم است و نخستین و روشنترین هدف آن نیز انتقال مستقیم تجربه های یک نسل به نسل دیگر از طریق یک کار عملی و جدی است. هدف اینگونه کارهای دانشگاهی، آموزش بیان، بدن، تربیت حسی و شیوه بازیگری دانشجویان در چارچوب یک «روش» تعریف شده و تربیت آنان با یک سبک اصولی است.
شاید با مرور نمایش، این گفته ها بیشتر مصداق پیدا میکنند و صداقتی که در کلام مؤلف نهفته است، بیشتر برای ما واضح و آشکار گردد. آنچه ما در این اثر در رابطه با بازیگری و فیزیک می بینیم، کشف گونه ای از انرژی های گروهی است که به یکباره در مناطق اوج و فراز و فرود داستان پخش می شود و تحرک و پویایی خاصی به نمایش بخشیده است. در این اثر ما با هیچ بازیگر برجسته شدهای رو به رو نیستیم، بلکه آنچه می بینیم، برجسته کردن انرژی گروهی بازیگری است. جایی که آنها بدون دکور و بدون یک بستر فانتزیک تنها به مدد حرکات و کلام خود موقعیت سازی می کنند و توالی و حرکت صحنه ها و ماجراها را شکل میدهند.
بازیگری
نمایش «خاطرهای نداشتم حتی اگر هزار سالم بود» بازیگران متعددی دارد. از نقشهای اصلی گرفته تا سربازان از عوامل بازیگری استفاده شده است. این اثر 30 بازیگر دارد. با این حال همان طور که گفته شد نه تأکید بر بازیگر بلکه بازیگری گروهی مدنظر است. حسن ثانی (ژنده نابینا)، فرهاد نجفی (پوزوئیدون)، الهه پورجمشید (آتنا)، مهرانه بهنهاد (هکاپ)، سروش طاهری (تالتی بیوس)، مانلی حسینپور (کاساندرا) سارا عباسپور (آندروماک)، شهنام فرهادیان (آستیاناکس)، محمدرضا مختاری آزاد فرد (منلاس) و غزاله کنعان پناه (هلن) بازیگران و نقشهای داستانی این درام دانشگاهی را شکل دادهاند. بازی آنان بنابر اصل داستان تعریف میشود. گاه در صفوف رو به روی کاراکترهای زنان تروا همچون یک صحنه نبرد، صفآرایی دارد. گاه در قالب یک گروه که انگار دور هم جمع شده و شمایل نمادی را بر فراز دست گرفته اند، به چشم می آیند. شاید این فرم قرار گرفتن در بازی گروهی که عمدتاً 6 بازیگر را شامل می شود، مهمترین ویژگی بازی جمعی دانشجویان باشد. البته در مواردی هم به دلیل توصیف جنگ تمام این خطوط تعریف شده به هم میریزد و صحنه های کارزار توصیف میشود. ذکر یک نکته در رابطه با بحث داستان حائز اهمیت است. مثلاً در جایی که اوج جنگ و جدال است و مخاطب با عمق داستان رو به رو است، فاصله گذاری روی می دهد. جایی که تالتی بیوس (سروش طاهری) موبایلی را از جیب درمی آورد و به مکالمه ای چند ثانیه ای می پردازد. شاید تنها این نکته نادر عامل چفت و بست های زمانی است که اگرچه در دنیای مخرب زمینی بویژه آثار برشت هم مشهود است، اما خاص روایت ایرانی و نمایش های بومی به شمار می رود.
البته ذکر بازی های گروهی قدرتمند زنان تروا هم جای اشاره دارد؛ جایی که دانشجویان با انرژی تام و تمام خود را در بطن تاریخ و یک درام باستانی حس میکنند.
ندا اصغری ، پرنا بهربر، سارا داروفروش، آنا ذرشین، یگانه رجبی، سمیرا سلیمی، نادیا شریفزاده، زهرا عرفانی، فرنوش فرهنگ، نیوشا مهدوی و مژگان واحدی ایفاگران نقشهای زنان تروا در نمایش اخیر قطبالدین صادقی هستند.
نشانه های صحنه
نمایش نشانه های خاص و عامی دارد. سیطره دو رنگ سیاه و سفید که در طراحی صحنه است، مقدماتی ترین نشانههای ارتباط تماشاگر با گروهی است که حمله می کنند. (در قالب سیاه) و رنگ سفید که عمدتاً طراحی لباس زنان تروا را دربرگرفته است، بازندگان این تهاجم هستند. در این میان سیطره نور قرمز هم هست. نشانهای از یک ریتم پرطمطراق و هیجان انگیز که باز به نوعی تداعی گر فضای کارزار است. از سوی دیگر نشانه های دیگری هم هست، مثلاً کف سالن که شاید مربوط به طراحی کارگردان نباشد. ما کف سالن را در تسلط پراکنده رنگ قرمز میب ینیم. اگر این طراحی مربوط به خود قطب الدین صادقی باشد، همواره در پیوند با دو صحنه اول و آخر نمایش هماهنگی کاملی دارد. اگر خاص سالن باشد، او با زیرکی از این رنگ به نفع نمایش خود برداشت کرده، زیرا صحنه خالی است و آنچه از ذهن کارگردان می گذرد تأکید بر همین فضای خالی برای افزودن بر بار سرعتی نمایش است، البته رنگ های دیگری هم هست مثلاً رنگ آبی که به تعبیر قطب الدین صادقی نمایانگر «هکاپ» و طبقه اجتماعی است. رنگ آبی قطعاً نشانه شناسی خاص خودش را دارد. طول موج پائینی دارد و همواره ملایمت را نشان می دهد اگرچه کارگردان بر بار «اندو» این رنگ تأکید دارد. یا اینکه کاساندرا دفتر هکاپ رنگ سرخابی دارد که نشانه هیجان اوست. همچنین عروس هکاپ، شنلی به رنگ سبز یشمی دارد. همگی این رنگها در تعامل و تقابل با همدیگر معناهای متفاوتی را به ذهن متبادر میسازند که به تناسب قصه و موقعیت بار مضمونی و روایی داستان را تکمیل میکند.

سینما پرس – گروه هفت هنر/نشست رسانه ای نمایش «آوای گل» با حضور یاسر خاسب نویسنده ،کارگردان و طراح نمایش همچنین علی اصغری قاجاری بازیگر نمایش، مارتین شمعون پور آهنگساز و رضا بهجت طراح نور، امروز در تالار وحدت برگزار شد.

به گزارش خبرنگار تئاتر سینما پرس حاضر در محل، یاسر خاسب کارگردان این نمایش در ابتدای این نشست گفت: اجرای نمایش «آوای گل» برای گروه بدن دیوانه به عنوان یک کار خاص و عجیب مطرح است و این نمایش گروه ما را به فضایی می برد که با دیگر کارهایمان کاملا متفاوت است.

وی در رابطه با اجرای قبلی این نمایش با نام «گل» افزود: اجرای قبلی این نمایش دریک فضای کارگاهی و ساده و با ابزاری ساده صورت گرفت اما در اجرای جدید ما با فضا و شخصیت هایی ماورایی ومتفاوت با فضای قبلی؛ رو به رو می شویم.

خاسب در رابطه با خط داستانی نمایش اظهار داشت: نمایش آوای گل بر مبنای حرکات جسم، انرژی، روح وتخیل شکل می گیرد و داستان آن در مورد انسانی است که تصمیم دارد موجودی را خلق کند غافل از اینکه این موجود موجب دگرگونی زندگیش می شود.

این کارگردان ونویسنده ضمن بیان این مطلب که این نمایش بر روی چند اصل مهم پایه گذاری شده است، در مورد این اصول گفت: اجرای بازیگران،موسیقی و نور از جمله این اصول و معیارها هستند، از آنجا که اساس تئاتر فیزیکال برروی انرژی، جسم، تصویر و روح است و عنصر کلام ازآن گرفته می شود بنابراین هماهنگی عناصر ذکر شده در موفقیت تئاتر تاثیر مهمی دارد.

وی خاطر نشان کرد: انسان در این نمایش خیلی اهمیت دارد به همین علت برای ما این نکته که تماشاگربرای لحظه ای به خود و به روح خود بیاندیشد و به یک شناخت و کشف برسد از اهمیت بالایی برخوردار است.

در ادامه این نشست علی اصغری قاجاری گفت: سیستم اجرای ما در گذشته به صورت کارگاهی بوده است ومن ایفاگر نقش یک سفالگر ساده بودم اما در اجرای جدید حرکات من دچار تغییرات اساسی و به نوعی ماورایی شده است.

وی افزود: در این اجرا برای انجام کارها یک باید وجود دارد و در واقع اختیار حرکات شخصیت در دست خودش نیست اما در اجرای گذشته این چنین نبود.

مارتین شمعون پور، آهنگساز نمایش آوای گل در ادمه در خصوص موسیقی نمایش، بیان کرد: فضای این نمایش فضایی لا مکان و لا زمان است به همین علت انتخاب مسیری که باید بر اساس آن موسیقی نمایش ساخته شود، دشوار بود .

وی افزود: در این نمایش موسیقی متناسب با تغییرات دچار تغییر شده است، و در واقع موسیقی تلفیقی از تمام عناصر موسیقی دوران های پریمیتو،پارینه سنگی و... است.

شمعون پورتصریح کرد: همچنین علاوه بر استفاده از سازهای بدوی از نرم افزارها و اتفاقات الکترونیکی هم بهره برده ایم.

وی اظهار داشت: یکی از جذابیت های این نمایش این است که یاسر خاسب پذیرای هر پیشنهادی از سوی دیگران است وتماشاگر می تواند درطول نمایش خود را در شرایطی متفاوت ببیند.

گفتنی است نمایش «آوای گل» از 23 مرداد همه روزه از ساعت 21 در تالار حافظ به روی صحنه می رود.

نمایش «به دهکده جهانی خوش اومدی پینوکیو» با کارگردانی مسعود موسوی از 18 تیر در تالار قشقایی روی صحنه می‌رود. داریوش رعیت نویسنده این نمایش است و محسن بابایی، معین عشاقی، شاهین علایی‌نژاد و ... در آن به ایفای نقش می‌پردازند.

  قادر آشنا رئیس مرکز هنرهای نمایشی بیان داشت: در آینده نزدیک جشنواره تئاتر عروسکی صاحب خانه می‌شود که این خبر تا اختتامیه این جشنواره محقق خواهد شد.

رئیس مرکز هنرهای نمایشی ادامه داد: در خصوص تئاتر عروسکی با اختصاص مکانی که به این بخش تعلق خواهد گرفت، در آینده نزدیک شاهد اجرای عمومی آثار عروسکی نیز خواهیم بود. مکان در نظر گرفته شده در حال سپری کردن مراحل اداری است و تلاشمان بر این است تا پایان جشنواره جزئیات کامل آن اعلام شود.

وی در مورد اجرای عمومی آثار شرکت‌کننده در جشنواره نیز گفت: معتقدم آثاری که در جشنواره‌ها اجرا می‌شوند، باید بتوانند به مرحله اجرای عمومی برسند. به عبارت دیگر جشنواره‌ها بخشی از آثاری که به اجرای عمومی می‌رسند را تامین می‌کنند.

«آوازخوان طاس» به کارگردانی فرزاد دهنوی تا 10 تیرماه در فرهنگسرای نیاوران به روی صحنه است.

دهنوی با اعلام این مطلب  توضیح داد: «آوازخوان طاس» اثری به ترجمه‌ی داریوش مهرجویی است که حدود دو سال پیش در جشنواره‌ی تئاتر دانشگاهی به روی صحنه رفته بود.

او ادامه داد: «آوازخوان طاس» در این جشنواره، جایزه بهترین کارگردانی را گرفت و در بخش بهترین بازیگر زن و بهترین بازیگر مرد نیز نامزد شد.

دهنوی با بیان اینکه سالن فرهنگسرای نیاوران برای این نمایش انتخاب شده، افزود: برای چند سالن مانند حافظ، انتظامی و تئاتر شهر اقدام کردیم. اما تنها جایی که ما را در نوبتهای طولانی قرار نمی‌داد، سالن فرهنگسرای نیاوران بود.

او با بیان اینکه این نمایش از 18 تیرماه هرشب به روی صحنه رفته است گفت: استقبال مخاطبان در دو شب اخیر اجرا بهتر بود، از آن جهت که به دلیل ترافیک شدید حضور مخاطب در فرهنگسرای نیاوران تا حدی مشکل است بیشتر مخاطبان محلی به اجرای ما آمدند اما به هر حال حضور مخاطب خاص نیز برای ما جذاب است.

این کارگردان تئاتر از پرهام یدالهی، محمدرضا خادمی، ملودی آرام نیا، افشین زمانی، گلنوش مومنی و ... به عنوان بازیگران نمایش «آوازخوان طاس» نام برد.

به گزارش ایسنا، این نمایش تا 10 تیر ماه هرشب به روی صحنه خواهد رفت و اجرای امروز 25 خردادماه ویژه هنرمندان خواهد بود.

این نمایش هرشب ساعت 19 آغاز شده و مدت زمان آن 60 دقیقه است.

به نقل از روابط عمومی نمایش "آدمکش"، شب گذشته نمایش "آدمکش" با حضور

داوود فتحعلی بیگی نویسنده و کارگردان تئاتر و همچنین خسرو احمدی بازیگرتئاتر و

تلویزیون و جمعی از هنرمندان تئاتر روی صحنه رفت. در پایان این اجرا ، محمد بی ریا

کارگردان نمایش ، ضمن اشاره به زحمات این  هنرمند و توجه به تئاتر ایرانی ، اجرای

نمایش را به آنان تقدیم کرد.

سعید زمانیان،‌ مسئول تماشاخانه سیار، ‌در گفتگو با خبرنگار حوزه تئاتر باشگاه خبرنگاران در خصوص عملکرد این تماشاخانه در ایام نوروز و بازخورد آن در بین مخاطبان گفت: خوشبختانه تماشاخانه سیار از زمان راه اندازی مورد استقبال زیادی از سوی مخاطبان قرار گرفته که به نظرم نتیجه مطلوبی است.

وی افزود: از 19 دی،‌ این پروژه با حضور وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی که ابتکاری از سوی معاونت هنری بود افتتاح شد.

زمانیان ادامه داد: پس از افتتاح این تماشاخانه نمایش های متفاوتی در این محل اجرا شد و همچنین چند ویژه برنامه نیز داشتیم.

وی بیان کرد: ویژه برنامه های ما در دو روز 22 بهمن و روز انتخابات بود که به نوعی اتفاق جدیدی در تئاتر به حساب آمد.

زمانیان اظهار داشت: راه اندازی تماشاخانه سیار در مسیر تحقق شعار تئاتر برای همه رویداد ارزشمندی است که مردم را هر چه بیشتر با تئاتر آشنا می کند.

وی گفت: ویژه برنامه نوروزی ما از 2 تا 13 فروردین در سطح شهر تهران و در مناطق مختلف اجرا شد که 20 گروه 140 اجرا را در تماشاخانه به صحنه بردند.

زمانیان اظهار داشت: با توجه به حال و هوای نوروزی و استقبال خوب مسافران، ‌آینده بسیار روشنی در پیش روی تئاتر سیار است.

مسئول تماشاخانه سیار گفت: برای 6 ماهه اول سال 91 به زودی فراخوانی را منتشر خواهیم کرد که گروه های متقاضی نمایش های خود را در این تماشاخانه به اجرای عمومی برسانند.

وی بیان داشت: آثار توسط شورای انتخاب متشکل از امیر دژاکام، ‌وحید لک، محمدرضا الوند، و حجت الاسلام صیفی کمالی مشخص می شوند، ‌سعی می کنیم به دلیل مردمی و سیاربودن تماشاخانه اجرا در مکان های مختلف داشته باشیم.

زمانیان با اشاره به اجرای نمایش های مختلف در شمال، جنوب، ‌شرق، غرب و مرکز تهران در ایام نوروز اظهار داشت: معاونت هنری سعی دارد در 6 ماه دوم سال این تماشاخانه را به استان های مختلف ببرد تا به تولید انبوهی این زمینه برسم.

مسئول تماشاخانه سیار بیان کرد : با وجود گروه های حرفه ای در اجراهای این تماشاخانه سعی کردیم از گروه های دانشجویی نیز بهره ببریم تا آن ها نیز آثار خود را اجرا کنند.

وی خاطرنشان کرد: معاونت هنری و وزارت ارشاد حمایت ویژه ای از این طرح داشتند و من از آنان تشکر می کنم.

گفتنی است، نمایش هایی چون "نوروز اومده" به کارگردانی سیاوش اکبری صفت، "عیدتا عید" به کارگردانی محمدهادی عطایی، "بوی بارون" به کارگردانی احمد صمیمی، "الف مثل افسانه" به کارگردانی محمدرضا عطایی،‌ "شهر آشوب" به کارگردانی سامان خلیلیان،‌"بهارانه" به کارگردانی فاطمه سرآبادان و قطعاتی عروسکی به همراه نقالی کودکان آثاری بود که در اماکنی چون بوستان لاله، ‌ملت،‌ افسریه، ‌خاوران، دانشجو، ‌شهر بعثت، ولایت،‌ گفتگو و نیاوران و همچنین فروشگاه های زنجیره ای و پایانه های غرب‌، جنوب، ‌شرق ‌و بیهقی اجرا شدند.

همونطوری که می دونید تاتر به قول تاتری ها یک بازی فیس تو فیس با تماشاگر هست که به اصطلاح دم و بازدم بازیگر و تماشاگر رودروست .

درسته تاتر بخاطر اینکه اجرای لحظه ای دارد و فقط با عکس ثبت می شود برای روزگاران دیگر اما هیچ وقت یک تاتر خوب از یاد نمی رود .

کاش ما هم در زندگی مثل یک تاتری باشیم فراموش نشدنی و ماندنی .

زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست
هر کسی نغمه خود خواند و از صحنه رود
صحنه پیوسته به جاست
خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد

خداروشکر باز هم عمری باقی ماند و اغاز سال دگری رو دوباره می بینیم . امید که این دوبیت شعر ملاک راهمان باشد .

سالی پر از زیبایی بهمراه بهترینها برایتان ارزومندم.

تماشاخانه سیار از 2 فروردین‌ماه سال 91 فعالیت خود را آغاز می‌کند.این تماشاخانه سیار تا یکشنبه 13 فروردین‌ماه 91 در مکان‌های مختلفی نظیر بوستان‌های لاله، ملت، افسریه، خاوران، دانشجو، بعثت، گفتگو، ولایت، نیاوران و خاوران به اجرای نمایش می‌پردازد.

پایانه غرب (آزادی)،پایانه جنوب، پایانه شرق (دپو) و پایانه بیهقی و همچنین فروشگاه‌های زنجیره‌ای و میادین بزرگ شهری از دیگر فضاها و مکان‌هایی هستند که در ایام تعطیلات نوروز میزبان تماشاخانه سیار و آثار نمایشی مدنظر و همچنین علاقه‌مندان و شهروندان تهرانی خواهند بود.

در ایام مدنظر 12 گروه نمایشی تئاتر سیار به همراه دو گروه تئاتر عروسکی و نقالی کودکان ویژه نوروز 140 اجرا خواهند داشت. تماشاخانه سیار فعالیت روزانه خود را در مکان‌های تعیین شده از ساعت 10 صبح آغاز و تا ساعت 16 ادامه خواهد داد.

به نقل از روابط عمومی و امور بین الملل بنیاد رودکی، این همایش در قالب اجرای زنده ارکستر آکادمیک تهران به رهبری "امین سالمی" و خوانندگی "حمید خزاعی" و نیز با برپایی بازاچه خیریه ای از محصولات فرهنگی در تالار وحدت برگزار می شود؛ این در حالی است که در این همایش چهره های شاخص تلویزیون، موسیقی، سینما و تئاتر حضور خواهند داشت.

همایش خیریه "لبخند مهر" به همت مجموعه تولیدی بازرگانی تبادل آذرین و مشارکت غزاله سلطانی و نیز بنیاد خیریه زینب کبری روزهای 21 و 22 اسفند از ساعت 16 تا 23 در تالار وحدت برگزار می شود.

گفتنی است این مجموعه پیش از این نیز در مرداد سال جاری بزرگداشت "حسین پناهی" را در دانشگاه تهران برگزار کرده بود.

میکرو تئاتر «مثلا بازی» روز سه‌شنبه 16 اسفند در فرهنگسرای «ارسباران» به روی صحنه خواهد رفت.

این میکرو تئاتر برگرفته از داستانی به همین نام نوشته‌ محمد زارعی از مجموعه داستان «ها کردن» اثر پیمان هوشمندزاده است.

به گزارش روابط عمومی گروه تئاتر «لیو»، میکروتئاتر «مثلا بازی» را اشکان جنابی طراحی و کارگردانی کرده است.

اشکان جنابی که از اعضای گروه تئاتر«لیو ـ سایه» است، امسال در دومین فستیوال «مونولیو» با نمایش «اعترافات غیرارگانیک» شرکت داشت که موفق به کسب عنوان بهترین مونولوگ این دوره از فستیوال شد.

پیمان هوشمند زاده (عکاس ـ نویسنده) نیز با مجموعه داستان «ها کردن» جایزه‌ ادبی نخبگان غیر نویسنده‌ روزی روزگاری را در سال 87 از آن خود کرد.

میکرو تئاتر «مثلا بازی» در روز یاد شده ساعت 17:30 به روی صحنه خواهد رفت.

با حضور بزرگان و پیشکسوتان هنرهای نمایشی،آیین آغاز نمایش "آمدیم، نبودید، رفتیم"چهارم اسفند در تماشاخانه ی ایرانشهر برگزار می شود

به گزارش روابط عمومی و امور بین الملل مجموعه تماشاخانه ایرانشهر؛ آیین آغاز نمایش "آمدیم، نبودید، رفتیم" به کارگردانی رضا حداد همزمان با شروع اجرای این نمایش در مجموعه تماشاخانه ایرانشهر برگزار می شود. در این مراسم که در تاریخ چهارم اسفند برگزار می شود، ازپیشکسوتان هنر، هنرمندان و اصحاب رسانه با ارائه ی کارت دعوت از طرف مجموعه تماشاخانه ی ایرانشهر و گروه اجرایی نمایش"آمدیم، نبودید، رفتیم" دعوت به عمل می آید .

مهناز افشار، سیامک انصاری، برزو ارجمند، رضا بهبودی، خسرو پسیانی، ستاره پسیانی، پانته آ بهرام، امیر جنابی، بابک حمیدیان، یاسر خاسب، لیلی رشیدی، نگار عابدی، داریوش فائزی، شبنم فرشاد جو، نازگل نادریان بازیگران این نمایش و مازیار حبیبی نیا مشاور کارگردان، آتیلا پسیانی دراماتورژ، سیامک احصایی طراح صحنه و گلناز گلشن طراح لباس  نمایش "آمدیم، نبودید، رفتیم" هستند.

علاقه مندان برای خریدبلیط این نمایش می توانند به سایتwww.sayehtheater.com/ticket  مراجعه کنند.

نمایش"آمدیم، نبوید، رفتیم" از پنجم اسفند ماه، ساعت ۲۰ به مدت ۱۰۰ دقیقه در سالن استاد سمندریان مجموعه تماشاخانه ی ایرانشهر اجرا می شود.

منبع:شبکه خبری هنرمندان ایران

هفتمین جشنواره بین‌المللی تئاتر خیابانی مریوان به همت مرکز هنرهای نمایشی و با مشارکت اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان کردستان در قالب 5 بخش، نیمه دوم سال آینده برگزار می‌شود.

با توجه به اینکه موضوع این جشنواره آزاد است، نمایش‌هایی که با شیوه خلاقانه و نگاهی نو و هنرمندانه به مضامینی همچون فرهنگ اصیل ایرانی اسلامی، فرهنگ ایثار و شهادت، عفاف و حجاب، تحکیم بنیان خانواده، روابط سالم اجتماعی، محبت و دوستی، فرهنگ شادی، مضرات دخانیات، اعتیاد و خطرات و تهدیدهای بیگانگان بپردازند در اولویت انتخاب قرار می‌گیرند.

هفتمین جشنواره بین‌المللی تئاتر خیابانی مریوان در قالب 5 بخش مسابقه ایران، مسابقه بین‌الملل، نمایش‌های آئینی و بومی – محلی، کودک و نوجوان و بخش کارگاه‌های آموزشی برگزار خواهد شد.

علاقمندان برای شرکت در این جشنواره تا 30 خردادماه سال 1391 فرصت دارند تا با ارسال فرم تقاضای حضور، چهار نسخه لوح فشرده اثر، سه نسخه تایپ شده از طرح نمایش(متقاضیان تهرانی)، یک قطعه عکس پرسنلی با کیفیت از کارگردان، لوح فشرده ای که حاوی چند عکس با کیفیت از اجرا باشد، تاییدیه اجرای عمومی از طرف اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان‌ها برای آثار شهرستانی و از طرف دفتر تئاتر خیابانی مرکز هنرهای نمایشی برای آثار تهرانی، خلاصه‌ای از سوابق کارگردان یا پژوهشگر و یک صفحه A4 تایپ شده از چکیده آئین برای بخش نمایش‌های آئینی، آثار نمایشی خود را در جشنواره خیابانی مریوان به اجرا در آوردند.

براساس این فراخوان، زمان اعلام آثار پذیرفته شده بخش مسابقه دهه اول شهریور سال آینده خواهد بود.

همچنین مهلت دریافت لوح فشرده آثار علاقمندان، در بخش مسابقه و نمایش‌های آئینی تا 10 مردادماه اعلام شده است.

هفتمین جشنواره بین‌المللی تئاتر خیابانی مهرماه 91 در مریوان برگزار می شود.

شاید چند ماه از شروع به کار رادیو نمایش بگذرد اما کمتر کسی شاید شده وقت خود را برای شنیدن این موج از رادیو گذاشته باشد . اما برای اون دسته از دوستانی که با مقوله تاتر و بخصوص تاتر رادیویی رابطه برقرار می کنند پیشنهاد میدهم که به شنیدن برنامه های رادیو نمایش بپردازند و لذت ببرند از اجرا شدن تاتر با صدا.

چون همونطوری ای که میدانید چون بازیگر رادیو فقط و فقط از بیان و صدا می تواند داستان را پیش ببرد و حس نقش را به شنونده القا کند و هیچ وسیله دیگری اعم از حرکت ، بدن ، چشم و ... ندارد و فقط از صدای خود برای اجرا استفاده می کند ، نشان از زیبایی و شنیدن این گونه از نمایشها را به کسانیکه دوستدار هنر تاتر هستند ، ترقیب به شنیدن این نوع از نمایش یا همان تاتر می کند .

ساعتهای پخش رادیو نمایش :

برنامه‌های رادیو نمایش، هر روز از ساعت17 تا24 و تکرار آن از ساعت ‌12 شب تا6 صبح روز بعد بر روی موج اف ام، فرکانس ‌107/5 برای علاقمندان پخش می‌شود.