نمایش «اپرای تن‌ها» از نظر نشانه‌شناسی بررسی شد.
 نمایش «اپرای تن‌ها» به کارگردانی روح‌الله سمیع صبح امروز (22 دی‌ماه) با حضور علی عباسی، بابک معین، صادق رشیدی، مرضیه اطهارنیک و بهمن نامورمطلق از دیدگاه‌های نشانه‌شناسی در تالار امیرخانی خانه‌ی هنرمندان ایران نقد و بررسی شد.

بهمن نامورمطلق گفت: در این نمایش با یک متن و یک بافت روبه‌رو هستیم، به‌طوری که نمایش بافت، خود را به متن تحمیل می‌کند و حتا از متن خارج می‌شود.

او ادامه داد: هربار که این متن اجرا می‌شود، به‌دلیل اتفاق‌های بیرونی، اجرایی متفاوت با پیش خواهد داشت، چراکه عناصر بیرونی تعیین‌کننده‌ی بخشی از دریافت مخاطب هستند.

نامورمطلق اظهار کرد: متن این نمایش، متن تازه‌ای است که تعزیه را می‌توان یکی از پیش‌فرض‌های آن به‌شمار آورد. از این رو، این متن را می‌توان متنی بیناگونه‌ای نامید، زیرا نسبت به تعزیه نشانه‌هایی را کم و گاه اضافه دارد.

علی عباسی نیز در ادامه‌ی این نشست با اشاره به فضای اجرایی این نمایش، گفت: تمام اتفاقات این نمایش در فضایی تعبیه‌شده رخ نمی‌دهد و گاه حتا این اتفاقات فضای موجود را می‌شکند. این مسأله را می‌توان یکی از نظام‌های نشانه‌شناسی این نمایش به‌شمار آورد.

صادق رشیدی نیز به موسیقی نمایش و تفاوت آن با موسیقی تعزیه‌ی اشاره کرد و گفت: در موسیقی این نمایش، دلایل معناشناختی وجود ندارد، در صورتی که در تعزیه، موسیقی در تعامل با متن قرار می‌گیرد.

او افزود: یکی از ویژگی‌های نمایش‌های آیینی، مشارکت مردم در آن است. در حالی که در این نمایش چنین اتفاقی رخ نمی‌دهد.

روح‌الله سمیع نیز در توضیحی درباره‌ی ساختار نمایش «اپرای تن‌ها» گفت: این نمایش را نمی‌توان تعزیه به‌شمار آورد، چون تلاش در راستای اجرای تئاتری با چنین مضامینی بوده است. به همین دلیل، از نشانه‌های تعزیه در اجرای آن کمتر استفاده کرده‌ام. در تعزیه، مخاطب با تکرار حادثه‌ای روبه‌رو می‌شود که آن را از قبل می‌داند، در صورتی که در اینجا، مخاطب از آنچه در نمایش اتفاق می‌افتد، بی‌خبر است.

در ادامه‌ی این نشست، دیگر حاضران از دیدگاه‌های نشانه‌شناسی به بررسی ساختار و محتوای این نمایش پرداختند.