یک رویا

نویسنده و کارگردان :                    زهره بهروزی نیا

عروسک گردانان:

                                                 عصمت باپیران

                                                 سارا رستمی

                                                 مهرنوش شریعتی

                                                 احمد آکشته

                                                  پانته آ حبیلی

طراحی و ساخت عروسک:                         سهیلا باجلان

موسیقی:                                                 بهزاد عبدی

************************************************

    نمایش یک رویا حلقه ای است در ادامه زنجیره کارهای زهره بهروزی نیا. اگر کارهای این هنرمند را دنبال کرده باشد دیگر به خوبی می توانید فضای ذهنی او را تصور یا توصیف کنید. نمایش های زهره بهروزی نیا اغلب فضایی گروتسک، آدمهایی اغراق شده و اغلب رنج کشیده و داستانهایی از تلاش برای آزادی، کسب محبت، زندگی و امثال آن را در بر می گیرد. در واقع می توان اعتراف کرد که اجراهای بهروزی نیا استاندارد جدیدی از نمایش عروسکی را در ایران پایه گذاری کرده که این نمایش را بالاتر از پانتومیم و تئاتر بازیگر، بصورت تجلی کامل و واقعی اما از دریچه نگاه هنرمندی از تمایلات انسانی، کمال یا خواسته او و سیر تحولش، قرار می دهد.

    یک رویا تنها در ۳۰ دقیقه، گرچه با شروعی کند، تو را درگیر می کند به رویا می کشاند و بعد در انتها با شوکی، واقعیت را به تو نشان می دهد. واقعیت تلخ، واقعیت عریان.

عروسک گردان ها (با حضور عصمت باپیران که خود وزنه ای در زمینه عروسک گردانی است) گرچه گهگاه اشتباهات کوچکی می کنند یا گاهی کنترل کاملی بر عروسک ندارند، به دلیل ساخت صحیح عروسک ها به هر نحو خوب ظاهر می شوند. خط سیر داستان ساده است. تقابل ها گنگ هستند اما با گره گشایی پایان نمایش منطقی جلوه می کنند. نمایش دکور خاصی ندارد و نور ساده اما قابل قبولی برای آن تنظیم شده است.

    شاید نکته جالب ماجرا موسیقی بهزاد عبدی است که با ارکستری در کشور اوکراین و تنها با راهنمایی کارگردان و خواندن داستان ساخته و اجرا شده است. بهزاد عبدی، لیسانس مهندسی متالورژی از شریف و فوق لیسانس موسیقی از اوکراین که به زودی برای گذراندن دوره دکترا به کانادا خواهد رفت این موسیقی را ساخته که انصافا با کار هماهنگ است.

    علیرغم شروع کند نمایش که شامل آشنایی ما با دو شخصیت نمایش و عادات آنهاست، یک رویا به آرامی تماشاچی را با خود همراه می کند. موسیقی گاهی از کار جلو می زند و تو را غرق در ضرباهنگ و غم پنهانی خود می کند و گاهی هم شیطنت های عروسک ها ( که امضای کارهای بهروزی نیا و از تخصص های باپیران است) این غم لخت سراسر کار را کنار می زند. شاید اوج غم اما در پایان کار است. آنجا که می فهمیم همه ما در یک قفس بزرگتر به سر می بریم.