نمايش"بدون خداحافظي" ‌نوشته نغمه ثميني و به کارگرداني کتايون فيض‌مرندي، اين روزها در تالار سايه مجموعه تئاترشهر روي صحنه مي‌رود. ما هم به اتفاق دوستان در عصر پنج شنبه ۱۸ آبان ماه از اين تئاتر ديدن كرديم .


ثميني يك اپيزود اين نمايشنامه را پارسال ‌براي جشنواره رويال کورت آلمان مي‌نويسد و پس از آن با مرندي، ‌دو اپيزود ديگر را نيز اضافه مي‌کند. در اين نمايش نگار جواهريان، معصومه قاسمي‌پور، بهناز جعفري، نوال شريفي و نور آقاحسيني(بازيگر افغاني) بازي مي‌کنند.

Image hosting by TinyPic

ما نمي‌خواهيم راجع به معضلات افغاني‌ها به طور اخص‌ صحبت کنيم؛ در مورد تعامل ايراني‌ها و افغاني‌ها ‌صحبت مي‌کنيم، ما فيلم‌هاي مستند و کتاب‌هاي زيادي درباره افغاني‌ها داريم، اما بحثي که شايد کمتر به آن پرداخته شده، تعامل ميان ايراني‌ها و افغاني‌هاست. ساختار نمايشنامه به شکلي است که فقط برشي از زندگي آن‌ها را به ما نشان مي‌دهد. بهتر است که به صورت يک نمايشنامه بلند با شخصيت‌هايي که همه شناسنامه دارند با اين متن روبرو نشويم. بلکه به مثابه داستان‌هاي کوتاه به آن نگاه کنيم. ضمناً‌ قصد ما اين نبود که يک تئاتر مستند روي صحنه ببريم که ارائه اطلاعات برايمان مهم باشد يا قصدمان اين نبود که افغاني‌ها محور کار باشند؛ بيشتر بحث تعامل ميان دو فرهنگ همسايه بود. ما بيشتر به اين موضوع فكر مي‌كرديم كه 100 سال گذشته افغانستان جزئي از خاک ايران بوده و بعد از ما جدا شده و حالا دست‌‌خوش يک سري اتفاقات سياسي و اجتماعي شده است. ماحصل اين نگاه‌ها نمايشي شده که مي‌بينيد.

کاملاً متوجه‌ام که نمايشنامه داراي سه اپيزود است که هر کدام به وسيله گره‌هايي به هم ارتباط پيدا مي‌کنند. اما داستان‌ها، به خصوص داستان اول براساس اطلاعاتي از پيش خوانده و تکرار شده، ولي قصه ويژه و تازه براي منِ تماشاگر خلق نشده است!
به هر حال ما برش‌هايي از سه نوع زندگي مختلف داريم. آن چه که ما هميشه در مطبوعات خوانده‌ايم مربوط به مشکلات افغاني‌ها بوده و هيچ گاه مطلبي نخوانديم که يک ايراني در کنار افغاني هم مي‌تواند خوشبخت باشد. هيچ وقت اين موضوع‌ها دراماتيک نشده است.