به گزارش پایگاه خبری حوزه هنری ، هادی حوری نویسنده و کارگردان نمایش سیاهه ای برای سیاهها که در بخش صحنه ای اولین جشنواره هنری ایران 1404 حضور دارد با بیان این مطلب افزود : به نظر من اولین نکته ای که مسوولان برگزاری جشنواره و حوزه هنری باید به ان توجه داشته باشند نزدیک کردن فاصله میان هنرمندان با مسوولان است که می تواند نقش بسیار مهمی در جهت معرفی فرهنگ و هنر ایرانی اسلامی به مردم تاثیر گذار باشد .

دو گروه برنامه ساز با تهیه ویژه برنامه 'صدای صحنه' به انعکاس رویدادهای فرهنگی ، هنری از جمله جشنواره های تئاتر و موسیقی فجر در رادیو ایران می پردازد.

گفت و گو با هنرمندان و بازیگران تئاتر ، بیان رخدادهای مهم تئاتر و موسیقی ، پخش بسته های صوتی و قطعات مستند از موضوعات مهم این ویژه برنامه است که پخش آن از پنجم بهمن ماه آغاز می شود.

بازیگران : ( به ترتیب ورود صحنه ) : رویا نونهالی ، رویا میر علمی ، محمد مختاری ، آذر خوارزمی ، شهرام حقیقت دوست ، مجید رحمتی ، رضا بهرامی، علی سلیمانی ، خسرو شهراز ، ایمان دبیری ، هومن سیدی ، بهزاد فراهانی ، آزاده صمدی ، مسعود میر طاهری ، لیلا برخورداری ، بهناز جعفری ، علیرضا محمدی ، محمود جعفری ، علی میلانی ، مریم توکلی ، فریده سپاه منصور و سیامک صفری 

صحنه یاران : جواد پولادی ، یوسف رستمی ، شهرام مهدی زاده ، حمید حسینی و حامد زارع 

دراماتورژ: روزبه حسینی

طراح صحنه و نور : جلال تهرانی

طراح لباس : پریدخت عابدین نژاد

آهنگساز : ابراهیم اثباتی

دستیار کارگردان ، برنامه ریز و مدیر تولید : نورالدین حیدری ماهر

منشی صحنه : محمد گودرزیانی

مدیر صحنه  : جواد پولادی

دستیار صحنه : یوسف رستمی . رضا بهرامی

طراح پوستر و بروشور : استودیو پاکدل

عکاس : موسی هاشم زاده

مدت اجرا : 210 دقیقه 

یادداشت کارگردان :

فکر استفاده از ایده پیرنگ نمایشنامه های تراز اول دنیای ادبیات دراماتیک فکر تازه ای نیست ، برخی از مهم ترین نمایشنامه نویسان فرنگی به این روش آثاری مستقل و شایسته تحسین نوشته اند و وام داری اثر خود را به اثر مشهوری که الهم بخش آنها بوده پنهان نکرده اند .
در ایران ما نیز از صد و چند سال پیش تا کنون این مسیر در ادبیات نمایشی ، داستانی و سینمایی طی شده و معدودی هم نتایج تامل برانگیز به بار آورده . این بنده در سالی که رفت به دو تا از نمایشنامه های آنتوان چخوف نگاهی داشتم که حاصلش شد نمایش " همه فرزندان خانم آغا " و قضاوتش برعهده تماشاگران . اما چون اصل و ذات این تجربه بدون پیش داوری درباره نتیجه اش به نمایشنامه نویسی کنونی ما که از کم رشدی فکر و مفهوم و سستی قصه و شخصیت سازی ماندگار رنج می برد ، کمک می کند .
باردیگر بر آن شدم که اقتباس دوری از ملاقات بانوی سالخورده فردریک درونمات انجام بدهم . اقتباسی که می کشود به ایده دراماتیک و پیرنگ اصلیاین اثر بزرگ محدود شود و در حوزه اندیشه و مفهوم و درون مایه مستقل و ایرانی بماند . معتقدم چنین آثاری زمانی می توانند بیشتر به نمایشنامه نویسی و تئاتر ایرانی یاری دهند که فقط محدود به برگزدان اسامی شخصیتها و تقلید نعل به نعل صحنه ها همراه با شوخی های وطنی نشوند .
اما متن و اجرای این نمایش را به استادی بزرگ پیشکش می کنم که نه تنها نمایشنامه ملاقان بانوی سالخورده که تئاتر را برای ما ترجمه کرد . کسی که نه شیفته تئاتر و فرنگستان که شیفته شناخت ذات انسان است . انسانی که در تئاتر ایرانی هم می تواند ذات و فردیت مستقل خود را بیابد و در دنیای ادبیات دراماتیک ماندگاربماند .

پیشکش به استاد حمید سمندریان

منبع : وبسایت تئاتر شهر

عکس ها از موسی هاشم زاده

نمایش «اپرای تن‌ها» از نظر نشانه‌شناسی بررسی شد.
 نمایش «اپرای تن‌ها» به کارگردانی روح‌الله سمیع صبح امروز (22 دی‌ماه) با حضور علی عباسی، بابک معین، صادق رشیدی، مرضیه اطهارنیک و بهمن نامورمطلق از دیدگاه‌های نشانه‌شناسی در تالار امیرخانی خانه‌ی هنرمندان ایران نقد و بررسی شد.

بهمن نامورمطلق گفت: در این نمایش با یک متن و یک بافت روبه‌رو هستیم، به‌طوری که نمایش بافت، خود را به متن تحمیل می‌کند و حتا از متن خارج می‌شود.

او ادامه داد: هربار که این متن اجرا می‌شود، به‌دلیل اتفاق‌های بیرونی، اجرایی متفاوت با پیش خواهد داشت، چراکه عناصر بیرونی تعیین‌کننده‌ی بخشی از دریافت مخاطب هستند.

نامورمطلق اظهار کرد: متن این نمایش، متن تازه‌ای است که تعزیه را می‌توان یکی از پیش‌فرض‌های آن به‌شمار آورد. از این رو، این متن را می‌توان متنی بیناگونه‌ای نامید، زیرا نسبت به تعزیه نشانه‌هایی را کم و گاه اضافه دارد.

علی عباسی نیز در ادامه‌ی این نشست با اشاره به فضای اجرایی این نمایش، گفت: تمام اتفاقات این نمایش در فضایی تعبیه‌شده رخ نمی‌دهد و گاه حتا این اتفاقات فضای موجود را می‌شکند. این مسأله را می‌توان یکی از نظام‌های نشانه‌شناسی این نمایش به‌شمار آورد.

صادق رشیدی نیز به موسیقی نمایش و تفاوت آن با موسیقی تعزیه‌ی اشاره کرد و گفت: در موسیقی این نمایش، دلایل معناشناختی وجود ندارد، در صورتی که در تعزیه، موسیقی در تعامل با متن قرار می‌گیرد.

او افزود: یکی از ویژگی‌های نمایش‌های آیینی، مشارکت مردم در آن است. در حالی که در این نمایش چنین اتفاقی رخ نمی‌دهد.

روح‌الله سمیع نیز در توضیحی درباره‌ی ساختار نمایش «اپرای تن‌ها» گفت: این نمایش را نمی‌توان تعزیه به‌شمار آورد، چون تلاش در راستای اجرای تئاتری با چنین مضامینی بوده است. به همین دلیل، از نشانه‌های تعزیه در اجرای آن کمتر استفاده کرده‌ام. در تعزیه، مخاطب با تکرار حادثه‌ای روبه‌رو می‌شود که آن را از قبل می‌داند، در صورتی که در اینجا، مخاطب از آنچه در نمایش اتفاق می‌افتد، بی‌خبر است.

در ادامه‌ی این نشست، دیگر حاضران از دیدگاه‌های نشانه‌شناسی به بررسی ساختار و محتوای این نمایش پرداختند.

پیشنهاد این هفته برای تاتر ، تاتر دیدن روی صحنه نیست ، بلکه اگر نگاهی به دور و اطراف خود بیندازیم می بینیم که چه هنرمندانه انسانها به بازی می کشند زندگی را و به بازی در میاورند دیگران را .